کلاس ایمان و توانگری

تاریخ:جلسه روز پنج شنبه مورخ بیست و هشتم شهریورماه سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت

مکان: فرهنگسرای ملل واقع در پارک قیطریه

نام استاد: ( استاد باقری )

موضوع سخنرانی: نجات در اسلام ، مسیحیت . یهودیت

استاد باقری سخنان خود را با دو عبارت “Have do be” و "Be do have" آغاز کردند.

ایشان این دو عبارت را همراه با کلمه پارادایم[1] بکار می بردند.

در توضیح این دو عبارت فرمودند که برای انجام یک کار و یا رسیدن به یک درجه خاص، در ابتدا یک چیزی داشته باشیم. در ادیان و اسطوره ها هم این بحث مطرح می شود.

در ابتدا یک چیزی پدید آمده و بعد بقیه چیزها برپایه آن بوجود آمده است. بر پایه این تفکر هبوط مطرح می شود. ما در جایی امن قرار داریم بعد یه یکباره اوضاع تغییر می کند. ما از موقعیت امن خود خارج شده، احساس بی ارزشی می کنیم. حالمان دگرگون می شود.  از سببی که باعث می شود از بهشت خود خارج شویم، با عبارت های مختلف یاد می کنیم: شیطان، اهریمن، زن، مار... و خلاصه هر آنچه که احساس بدی را در ما ایجاد می کند. ما خیلی معصومانه به دنیا فکر می کردیم، کسی بود که به من چیزهایی که دوست داشتم، می داد، کسی بود که به من محبت می کرد، بعد یکباره اوضاع دگرگون می شود و شرایط آرمانی بهم می ریزد. از این نقطه انسان ها به دنبال کسی می گردند که وضعیتشان را به حالت قبل برگرداند و از او بعنوان ناجی یاد می کنند.

نجات فرع بر دو مقدمه است: اول اینکه چیزی داشتیم و دوم اینکه آن را از دست دادیم.

 هرکدام از این دو مورد قالب دینی پیدا کرده است:

تورات و کتاب مقدس

کتاب مقدس:

عهد قدیم: تورات و ملحقات

عهد جدید: انجیل های اصلی. از میان این 27 كتاب، چهار كتاب در میان مذاهب مختلف مسیحیت به عنوان انجیل برتر شناخته شد، كه عبارتند از: انجیل متی، انجیل مرقس، انجیل لوقا و انجیل یوحنا.

تورات:  تَورات /تؤرات/ (به عبری: תּוֹרָה)؛ نامی است عبری که به پراهمیت‌ترین نوشتار یهود داده‌ شده‌ و به باور آنان به‌وسیله یهوه (خداوند) به موسی وحی شده‌است. تورات اولین بخش از کتاب «تنخ» بوده و مشتمل بر پنج کتاب می‌باشد. به همین خاطر، گاه «اسفار پنج‌گانه» و «کتب پنجگانه موسی» نیز خوانده می‌شود.

این پنج کتاب، به این نام‌ها معروفند:

• برشیت בראשית (پیدایش)
• شموت שמות (خروج)
• وییقرا ויקרא (لاویان)
• بمدیبار במדבר (اعداد)
• دواریم דברים (تثنیه)

یهودیان و همچنین مسیحیان و سامری‌ها در طول دورانها، بسیار به تورات حرمت نهاده‌اند. «کتاب مقدس» مسیحیان، کتاب یهود را با اختلافاتی چند با نام «عهد عتیق»، در خود دارد.

سِفر پیدایش یا برشیت (به عبری: בראשית)، نخستین بخش از کتاب مقدس و اولین کتاب از «اسفار پنجگانه» یا تورات است. در این کتاب برخی از معروفترین قصص عهد عتیق، همچون آدم و حوا، هابیل و قابیل، کشتی نوح، برج بابل و شه‌پدران نقل شده است و همانگونه که از نام آن پیداست، از پیدایش عالم هستی سخن میگوید. در پیدایش آمده است که چگونه خدا دنیا را می‌آفریند، چگونه انسان را خلق می‌کند و او را در محیطی کامل و زیبا قرار می‌دهد، چگونه گناه وارد جهان می‌شود و سرانجام چگونه خدا برای نجات انسانِ گناهکار چاره‌ای میاندیشد. مطالبی که در این کتاب آمده عبارتند از آغاز تاریخ بشر، آغاز هنر و صنایع دستی، چگونگی پیدایش زبان‌ها و قومهای گوناگون. از فصل دوازده به بعد، مسیر کتاب متوجه قوم اسرائیل می‌شود. از اینجا به بعد داستان زندگی ابراهیم، اسحاق، یعقوب و پسرانش در کتاب ثبت شده که در خاتمه با شرح زندگی یوسف در مصر پایان می‌پذیرد.

آنچه در سراسر این کتاب محسوس است، این است که هرچند گناه آنچه را که خدا خوب و زیبا آفریده بود خراب آرد، اما خدا از فعالیت خود دست نکشیده‌است بلکه به‌دنبال بشرِ گم‌گشته‌است تا او را نجات دهد و رستگار سازد؛ خدا بر عالم هستی مسلط است و تاریخ بشر را در مسیر منافع و نجات عزیزان خود به پیش میبرد.

سِفر خُروج یا شِموت (به عبری: שמות)، دومین کتاب از تورات یهودیان و عهد عتیق مسیحیان محسوب می شود که داستان خروج یهودیان از مصر، با هدایت موسی را نقل می‌کند. این کتاب با شرح قوم اسرائیل در مصر آغاز میشود. تعداد آنان در آن سرزمین افزایش یافته است و فرعونی جدید و ستمگر در آنجا حاکم میشود که دستور به کشتن تمام نوزادان پسر قوم اسرائیل، میدهد. زوجی از لاویان نوزاد پسرشان را با قرار دادن در سبدی، در نی‌زارهای رود نیل رها میکنند تا از چشم فرعونیان پنهان بماند. یکی از دختران فرعون آن طفل را می‌یابد و نامش را موسی میگذارد و از او همچون پسرش مراقبت میکند تا او بزرگ میشود. موسی پس از کشتن مامور بیرحمی که بر اسرائیلیان شلاق میزد، از مصر میگریزد. سالها سپری شده و خداوند در میان شعله‌های آتشی به او میگوید که برای رهایی قوم اسرائیل به مصر بازگردد. موسی برمیگردد و خداوند برای نشان دادن قدرتش، بلایایی را بر مصریان نازل میکند. سرانجام فرعون پشیمان شده و میگذارد تا موسی قومش را از مصر به بیرون ببرد. آنان چهل سالِ دشوار، در بیابانها به سفر خود ادامه میدهند و یک عهد را به همراه قوانین دریافت می‌کنند ولی با پرستش یک گوساله زرین، موجب رنجیدن خداوند می‌شوند. موسی از خداوند برای قومش بخشش می‌طلبد که مستجاب میشود و آنان پرستش‌گاهی می‌سازند.

همچنین سفر خروج از ده فرمان و سرگردانی قوم یهود در صحرای سینا سخن می گوید

به سوی کامیابی  نوشته آنتونی رابینز

" دوستي که شما را درک کند، شما را مي سازد "                                  رومن رولان

صميميت، يعني قدرت ورود به دنياي انساني ديگر، چنانچه حس کند او را درک مي کنيد و رشته اي قوي شما را به هم پيوند مي دهد.  يعني اينکه بتوانيد از نقشه اي که خود از جهان داريد به نقشه اي که او از جهان دارد، حرکت کنيد و اين جوهر هر ارتباط موفق است.

رابطه صميمانه بهترين وسيله رسيدن به نتيجه، با همکاري ديگران است. هر هدفي که در زندگي داشته باشيد، از رسيدن به مقامات معنوي و روحي، تا بدست آوردن يک ميليون دلار، مسلماً کسي هست که مي تواند شما را در رسيدن به هدف، بنحو سريعتر و آسان تر، کمک کند و راه استفاده از امکانات آن فرد، ايجاد رابطه صميمانه است.

چگونه مي توان رابطه صميمانه ايجاد کرد؟

اين کار از طريق ايجاد و يا کشف وجوه مشترک امکان پذيراست. وجوه مشترک را مي توان از راه تطبيق، تقليد و يا باصطلاح    " آينه کاري " ايجاد کرد و اين کار نيز به راه هاي گوناگون امکان پذير است.

معمول ترين طريقه ايجاد هماهنگي با ديگران، مبادله اطلاعات از طريق گفتگو است. بهر حال تحقيقات نشان داده است که تنها 7 درصد از اطلاعات بوسيله خود کلمات منتقل مي شوند. 38 درصد ديگر از راه لحن و کيفيت صدا انتقال مي يابد. پنجاه و پنج درصد ديگر ارتباط، يعني بخش عمدة ارتباط، از طريق حرکات جسمي است. حالت چهره، ژست و کيفيت و نوع حرکات اشخاص در موقع سخن گفتن خيلي بيشتر از خود کلمات در انتقال مطالب مؤثر است.

کلمات معمولاً با شعور آگاه سروکار دارند، درحاليکه حرکات در شعور ناخودآگاه تأثير مي گذارند و در آنجا است که مغز فکر مي کند " اين شخص شبيه من است، پس بايد آدم مطمئني باشد " و بلافاصله مجذوب و علاقمند مي شود و رابطه صميمانه نيرومندي ايجاد مي گردد و چون ارتباط ناخودآگاه است لذا تأثير آن بيشتر است. شخص بدون اينکه متوجه علت شود احساس هماهنگي و صميميت مي کند.

 اکنون ببينيم چگونه بايد حرکات جسماني فرد ديگر را تقليد کرد و چه نوع حالات و حرکات جسماني قابل تقليدند. ابتدا از صدا شروع کنيد و لحن صدا، زير و بم آن، تکيه کلام ها، سرعت سخن گفتن، بلندي صدا و نوع مکث ها را تقليد کنيد. سپس ژست، قيافه، نحوه تنفس، طرز نگاه، حرکات دست، تغييرات چهره و ساير حالات بدن را مورد تقليد قرار دهيد. البته براي ايجاد رابطه صميمانه، لازم نيست دقيقاً همه رفتارهاي طرف مقابل را آينه وار تکرار کنيد بلکه اگر فقط لحن صدا و حالات چهره را کپي کنيد ملاحظه مي کنيد که صميميتي باورنکردني ايجاد مي شود.

اگر عمل تقليد را تجزيه و تحليل کنيد در آن دو جزء اصلي وجود دارد. يکي مشاهده و مطالعه دقيق و ديگري خاصيت انعطاف پذيري. هرکسي مي تواند مقلد خوبي شود، ولي بايد انواع حالات جسمي را بشناسيد و هرچه بيشتر به انواع حالات دقت کنيد بهتر موفق مي شويد.

براي ايجاد ارتباطي صميمانه مي توان به شيوه هاي گوناگوني متوسل شد. تصورات دروني افراد داراي سه سيستم است:

سيستم هاي بصري، سمعي و لمسي.

افراد بصري داراي يک سلسله خصوصيات مشترک هستند. در مکالمات خود عبارات " به نظر مي رسد " و " تصور         مي شود " و نظاير آن را بکار مي برند. معمولاً بسرعت حرف مي زنند و با قسمت بالاي سينه تنفس مي کنند. لحن صدايشان معمولاً تودماغي و تيز و کش دار است. عضلاتشان مخصوصاً در قسمت شانه و شکم کشيده است. شانه هايشان افتاده و گردنشان کشيده است و در هنگام گفتگو زياد اشاره مي کنند.

افراد سمعي در گفتگوها کلمات و عباراتي را بکار مي برند که با صوت ارتباط دارد مثلاً " در گوشم زنگ مي زند " " بگوش مي رسد " و مانند آن. طرز سخن گفتنشان متعادل و آهنگين و صداشان پرطنين و زنگدار و ضرباهنگ آن معتدل است و بطور روشن صحبت مي کنند. تنفس آنها معمولي است و با تمام قفسه سينه نفس مي کشند و کشش عضلاتشان نيز متعادل است. معمولاً دست يا آرنجشان بصورت تا شده است و سرشان را کمي به يک طرف مي چرخانند.

 افراد لمسي در گفتگوهاشان از کلمات " احساس مي شود " " تماس مي گيرم " و امثال آن زياد استفاده مي کنند. آرام و سنگين صحبت مي کنند. اغلب بين کلمات زياد مکث مي کنند و لحن صداشان پست و عميق است. حرکات دستشان حالت گرفتن يا دست زدن به اشياء را نشان مي دهد. عضلاتشان شل و راحت است. چنانچه کف دست رو به بالا و بازو خم و راحت باشد نشانگر حالت لمسي است. قيافه شان خشک و سرشان بطور مستقيم روي شانه ها قرار گرفته است.

اگر سيستم اصلي فرد را بدانيد براي ورود به دنياي خاص او قدم بزرگي برداشته ايدو پس از آن کافي است خود را با آن دنيا سازگار کنيد.

فرض کنيد شخصي از نظر حالت روحي در درجه اول، سمعي است. براي اينکه چنين شخصي را به انجام کاري وادار کنيد چانچه تصويري از نتايج آن کار در نظر او مجسم سازيد و تند تند هم حرف بزنيد احتمالاً موفق نخواهيدشد. او بايد مطالب را با گوش حس کند و به پيشنهاد شما گوش فرا دهد تا در او مؤثر واقع شود. در واقع اگر لحن و طنين خاص صداي شما از همان اول او را دلسرد کند اصلاً حرف هاي شما را نخواهد شنيد. همين طور اگر شخصي در وهله اول داراي حالت بصري باشد و شما بصورت لمسي، يعني خيلي آرام در مورد احساسات خود با او صحبت کنيد احتمالاً حوصله اش سر مي رود و از شما مي خواهد که زودتر به اصل مطلب بپردازيد.

البته انسان ها داراي هر سه حالت فوق مي باشند. ظرافت کار ايجاد ارتباط در اين است که به هر سه اصل توجه کنيم. اما به عنصر غالب عنايت بيشتري داشته باشيم. در هنگام تقليد بايد به دنبال خصوصياتي باشيد که بتوانيد آنها را حتي الامکان بطور طبيعي و بدون دردسر مورد تقليد قرار دهيد. اگر کسي را که دچار بيماري آسم يا لقوه است مورد تقليد قرار دهيد بنظر خواهد آمد که اداي او را در مي آوريد و او را مورد تمسخر قرار مي دهيد.

پس از آنکه در اين کار مهارت کافي پيدا کرديد متوجه خواهيد شد که اهميت آن بيش از ايجاد صميميت و درک و تفاهم با ديگران است. زيرا از اين طريق مي توانيد ديگران را پيرو خود سازيد.  فرد ديگر هر قدر که متفاوت باشد و به هر ترتيب که با هم آشنا شده باشيد چنانچه رابطه شما با او بقدر کافي صميمانه باشد پس از مدتي رفتار خود را تغيير مي دهد و سعي مي کند خود را با شما تطبيق دهد. رهبري، مستقيماً از پيروي ناشي مي شود. همچنين افراد بازارياب و نمايندگان فروش کالا از اين موضوع استفاده مي کنند.  ابتدا به دنياي ذهني فرد وارد مي شوند، پس از آنکه صميميت ايجاد شد آنوقت شخص را اداره مي کنند.

نکته آخري که در زمينه برقراري ارتباط و ايجاد صميميت مي توان گفت آن است که اين فن را هرکسي مي تواند فرا بگيرد. نه نياز به کتب درسي هست و نه ديدن دوره هاي آموزشي، نه نياز به گرفتن مدرک تحصيلي خاص دارد. تنها وسيله لازم چشم و گوش و زبان و ساير حواس است.  

به سوی کامیابی    نوشته آنتونی رابینز

"زبان همچون ظرف ترک داري است که بر پشت آن ضرب مي گيريم تا خرس ها را برقصانيم و همواره نيز از آسمان انتظار رحمت داريم!"                     گوستاو فلوبر

براي آنکه آنچه مي خواهيد بدست آوريد، راهش اين است که " بخواهيد".

پنج قاعده در مورد نحوه درخواست در نظر داشته باشيد:

1-      خواسته شما بايد مشخص باشد. آنچه را که مي خواهيد، چه براي خود و چه براي ديگري تشريح کنيد.

2-      درخواست خود را از کسي بکنيد که بتواند به شما کمک کند. مشخص بودن درخواست به تنهايي کافي نيست. بلکه بايد درخواست مشخص را از کسي کرد که داراي امکانات، اطلاعات، سرمايه، حساسيت يا تجربه شغلي لازم باشد.

3-      هنگام درخواست از کسي، مصالح او را هم در نظر بگيريد. کافي نيست که فقط درخواست خود را با کسي مطرح کنيد و انتظار داشته باشيد که خواسته شما را برآورده نمايد. حساب کنيد که چگونه مي توانيد ابتدا خدمت يا کمکي به او بکنيد.

4-      درخواست خود را با اعتقاد و اطمينان مطرح سازيد. مطمئن ترين راه براي شکست آن است که مطالب ضد و نقيض بگوئيد. اگر درخواستي که مي کنيد براي خود شما قانع کننده نيست، چگونه ممکن است ديگري را قانع سازيد؟ بنابراين درخواست خود را با اطمينان مطرح کنيد. اين اطمينان، بايد در کلمات و حرکات شما مشخص باشد.

5-      تا به خواسته خود نرسيده ايد دست از تقاضا برنداريد. معني اين سخن اين نيست که از همان فرد تقاضا کنيد. لزومي هم ندارد که درخواست خود را دقيقاً به همان ترتيب اول مطرح سازيد. فرمول موفقيت نهايي مي گويد کارهاي خود را مرتباً کنترل کنيد تا بدانيد به چه نتيجه اي رسيده ايد و آنگاه نرمش و انعطاف داشته باشيد و رفتار و مسير خود را تغيير دهيد تا به نتيجه دلخواه برسيد.

اگر بخواهيد ارتباط مفيد و مؤثري برقرار کنيد بايد به عبارات نامفهوم و مبهم دقت کنيد و بدانيد چگونه سؤال کنيد که جواب هاي دقيق و مشخص دريافت نمائيد. مقصود از بکاربردن بيان دقيق آن است که اطلاعات مفيدتري بدست آوريد. براي ايجاد تغيير در ديگران بايد از تصورات دروني آنان اطلاع دقيقي داشته باشيد.

يکي از راه هاي مقابله با ابهام، اين است که طرحي براي دقت در اختيار داشته باشيد. مي توان اين طرح را روي انگشتان دست پياده کرد. براي هريک از انگشتان دست خود عبارتي را قراردهيد.

از انگشت کوچک شروع مي کنيم. روي انگشت کوچک دست راست "قواعد کلي "  و روي انگشت کوچک دست چپ " همه،هر، هيچ " را درنظر بگيريد. مثلاً يک مشت بچه شلوغ و بي ادب را در خيابان مي بينيد و مي گوئيد " بچه هاي امروزي ادب ندارند". در اين مورد و مواد مشابه ديگر قواعد کلي را بيان مي کنيم و معمولاً حقيقت کوچکي را به دروغ بزرگي مبدل مي سازيم. لذا بارديگر که يک قاعده کلي نظير اينها را شنيديد جمله را پيش خود تکرار کنید و برجنبه کلی آن تأمل نمائید:

-          همه کودکان بی ادبند. از خود بپرسید " همه؟ "

-          خوب، فکر نمی کنم. فقط این چند بچه بی ادبند.

اکنون دو انگشت بعدی را در نظر بگیرید و به " بایدها و نبایدها " توجه کنید. اگر از اشخاص  بپرسید که چرا قادر به انجام کار معینی نیستند، یا چرا علیرغم میل خود، باید کار معینی را انجام دهند، البته از جواب در نمی مانند. اما می توان از این افراد پرسید " اگر قادر به انجام فلان کار بودید چه می کردید؟ چه می شد؟ " پاسخ به این سؤال تجسم یک رشته از کارها و احساسات مثبت است. این سؤال در ذهن شما امکانات تازه ای ایجاد می کند و روحیات تازه ای بوجود می آورد و کارهای تازه ای را باعث می شود که احتمالاً به نتایج تازه ای منجر می گردد. همچنین می توانید بپرسید " چه عواملی در حال حاضر مانع انجام این کار می شود؟ " و در پاسخ به این سؤال متوجه می شوید که چه عواملی را باید دگرگون سازید.

اکنون به سراغ انگشت وسطی می رویم که مربوط به " افعال " است و اینکه " دقیقاً چگونه؟ " توجه داشته باشید که مغز برای اینکه کار خود را بنحو مؤثر به انجام رساند، باید پیام های روشن و مشخصی در اختیارش قرار گیرد. اگر کسی به شما بگوید " من افسرده ام " فقط می فهمید که نوعی گرفتاری دارد، اما چیز مشخصی دستگیرتان نمی شود. این جمله اطلاعاتی به شما نمی دهد که براساس آن بتوانید کار مثبتی انجام دهید. اگر کسی گفت که افسرده است، از او بپرسید که دقیقاً چگونه افسرده است و چه عامل مشخصی سبب شده است که در وی چنین حالتی ایجاد شود. اگر بگوید " برای این افسرده ام که همیشه هر کاری را خراب می کنم" سؤال بعدی شما این است " گفتید همیشه؟" و پاسخ احتمالاً این است " خوب نه، همیشه که نه". بدین ترتیب ابهام را از بین ببرید و از طریق روشن کردن هرچه بیشتر مطلب،  راه را برای مشخص کردن مشکل واقعی و مقابله با آن بازکنید. مشکل، معمولاً از این قبیل است که شخص، یک اشتباه کوچک خود را بصورت شکستی بزرگ در ذهن جلوه گر ساخته است.

اکنون به انگشتان اشاره دو دست می پردازیم که عبارات مربوط به آنها " اسامی " و " دقیقاً کی و چی " است. هروقت اسمی را می شنوید، اگر در حالت کلی بیان شود، بپرسید: دقیقاً کی؟ یا چی؟ اسامی نامشخص، از بدترین انواع کلمات مبهم هستند. چندبار تا کنون شنیده اید که کسی می گوید" آنها مرا درک نمی کنند" یا " آنها به من فرصت نمی دهند " این " آنها " چه کسانی هستند. لذا بجای اینکه خود را درگیر قلمرو مبهمی بکنید که در آن قلمرو " آنها " درک نمی کنند، باید راهی پیدا کنید که وارد دنیای واقعی شوید که در آنجا اشخاص واقعی، تصمیمات واقعی می گیرند. کلمه " آنها " اسم فرد بخصوصی نیست و مبهم و نامشخص است و نسبت به آن نمی توان هیچ کاری کرد.

اکنون بعنوان آخرین بخش از طرح دقت، به انگشتان شصت توجه می کنیم که یکی می گوید " خیلی زیاد، خیلی فراوان، خیلی گران" و دیگری می گوید " در مقایسه با چه؟ " کلمات " خیلی زیاد، خیلی گران " و نظایر آن نیز نوع دیگری از عبارات مبهمند. برای جلوگیری از این نوع کلی گویی ها، باید ملاکی برای مقایسه داشته باشید. مثلاً قیمت 300 دلار برای یک کامپیوتر کوچک که مورد استفاده فرزند شما قرار گیرد خیلی گران است. کامپیوتر کوچک اگر در نظر شما بی فایده بیاید به آن قیمت گران است. اگر بدانید که این یک وسیله آموزشی با ارزش است، در آنصورت ممکن است چند هزار دلار هم قیمت زیادی برای آن نباشد. تنها راه قضاوت منطقی آن است که ملاکی برای مقایسه داشته باشیم.

چند قاعده دیگر را در سخن گفتن مراعات کنید: از بکاربردن کلماتی مانند خوب، بد، بهتر، بدتر ویا عباراتی که نشان دهنده نوعی قضاوت و یا ارزیابی است حتی الامکان خودداری کنید. گاهی افراد در سخنان خود از روابط علت و معلولی استفاده می کنند. مثلاً می گویند " از دست فلانی عصبانی شدم " یا اینکه " حرف هایش مرا به فکر انداخت " در این موارد بپرسید که دقیقاً به چه ترتیب فلان عامل باعث ایجاد فلان حالت شده است.

نکته دیگر این است که گاهی افراد طوری سخن می گویند که انگار افکار دیگران را می خوانند. مثلاً می گویند " می دانم که فلانی مرا دوست دارد " یا " شما حرف مرا باور نمی کنید" در مقابل بپرسید " از کجا می دانید؟ "

آخرین مطلبی راکه در این زمینه بیان می کنیم یک نکته دقیق و ظریف است که شایسته توجه است. کلمات " توجه "        " دلیل" و " بیان " چه وجه اشتراکی دارند. همه آنها اسم هستند، اما در دنیای خارج نمی توان آنها را پیدا کرد. بعضی اسم گذاری ها دقت معنی را از بین می برند. مثلاً کسی می گوید"من به محبت نیاز دارم " اگر بپرسید " دلتان می خواهد چگونه به شما محبت شود؟" یا " بنظر شما محبت چیست؟ " در اینصورت مشاهده می کنید که مطلب روشن تر می شود.

از طریق پرسش های بموقع می توان جریان مکالمه و ارتباط را، در سطحی دقیق اداره کرد و برای این کار دو شیوه وجود دارد:

1-       درچهارچوب نتیجه: به جای اینکه بپرسید " مشکلش چیست یا از چه چیز ناراحت است" بپرسید " خواسته شما چیست؟" یا " چگونه می خواهید شرایط را عوض کنید" به این ترتیب مسیر گفتگو را از بحث درباره مشکل، به بحث درباره راه حل تغییر داده اید. شما باید مسیر بحث را بسوی آن نتیجه منحرف کنید و از بحث طولانی درباره مشکل خودداری کنید.

استفاده از کلمات " چه " و " چطور" بجای " چرا " . پرسش هایی که با " چرا " شروع می شوند منجر به استدلال و توجیه و توضیح و عذر و بهانه می شوند، اما معمولاً اطلاعاتی به شنونده نمی دهند. افرادی که دارای قدرت ارتباط خوبی هستند در پی توجیه علت خرابی کارها نیستند، بلکه در پی آنند که کارها بخوبی پیش برود. پرسش درست، شما را به آن مسیر هدایت می کند.